Akame Fiction By Natsuki

Fiction : Rock U
Actor : Jin x Kazuya
Author : Natsuki


วันที่อากาศร้อนอบอ้าวผ่านไปวันอีกวันหนึ่งแล้ว ร่างบางที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนกำลังนั่งอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัวของตนด้วยใบหน้าอันเคร่งเครียด ดูไปแล้วมันไม่เห็นจะเข้ากับความจิ้มลิ้มน่ารักของคนตัวเล็กเลยสักนิด
คาเมนาชิ คาซึยะ หนุ่มน้อยหน้าใสที่กำลังเรียนอยู่โรงเรียนสหศึกษาชื่อดังของโตเกียว ชีวิตม.ปลายที่แสนสุขค่อยๆหมดไปเมื่อมีใครคนหนึ่งเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาให้วุ่นวายไปหมด
ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เพื่อนร่วมห้องร่างสูงคนนั้นทีไร ทำไมหัวใจมันถึงเต้นผิดจังหวะก็ไม่รู้ แต่ในหลังจิตวิทยาแล้ว เขาสรุปได้ว่า....

บุคคลผู้นี้คือตัวอันตราย หากจับมาคุมตัวไม่ได้อาจก่อความเสียหายต่อหัวใจของเขาเป็นแน่!!!

แค่เพียงวันแรกของสัปดาห์เท่านั้น...วันจันทร์ที่แสนสนุกของเขากลับกลายเป็นวันที่ทรมานสุดๆ....เจอหน้ากันแต่ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เราไม่ใช่คนขี้เหล่เลยนะ นายทำให้ความมั่นใจของฉันลดลงเกือบครึ่งเพียงเพราะแค่หันมามองฉันแล้วหันกลับไป ไม่คิดจะสนใจกันเลยใช่มั๊ย.....อาคานิชิ จิน

“หนึ่งปีที่ฉันรอมา มันนานเกินไปแล้ว”

ใช่ คาเมะรอคอยมาหนึ่งปีเต็มๆและตอนนี้ก็ต้นเทอมของปีการศึกษาใหม่ มันเป็นเวลาอันดีที่สมควรแก่การเริ่มต้น…ยุทธการยั่วสวาท!!!
-
-
-
7.58 น. เวลาที่นักเรียนทุกคนมีสารอะดรีนาลินหลั่งออกมาเยอะที่สุด แม้กระเป๋าจะหนักแค่ไหนหรือหอบหิ้วอะไรมาด้วยก็ต้องพยายามเร่งฝีเท้าให้ทันเวลาที่กำหนด มันเป็นการพิสูจน์ศักยภาพทางร่างกาย เพราะเด็กๆพวกนี้จะทำทุกวิถีทางที่จะก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียนก่อนที่มันจะปิดลง
ร่างบางดักซุ่มอยู่ข้างทาง คาเมะลงทุนแหกกฎเรื่องเวลาเพราะชายหนุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อคนนั้น
จินกำลังเร่งความเร็วที่สปีดสูงสุดแต่มันไม่รอดพ้นสายตาของคนตัวเล็กได้ ร่างบางกะระยะพร้อมคำนวณความเร็วของจินอย่างแม่นยำไม่เสียชื่อนักเรียนดีเด่นของสาขาวิทย์

พรวดดด~!!!
ตุ๊บ~!!!

“โอ๊ยยยย” คนตัวเล็กล้มลงไปกองกับพื้นเมื่อปะทะเข้ากับเป้าหมายอย่างจัง แม้จะชนแรงแค่ไหนแต่คนตัวเล็กก็ไม่ลืมที่จะป้องกันตัวเองด้วยท่าล้มที่จะทำให้บาดเจ็บน้อยที่สุด....ตีลังกาม้วนหน้าสองตลบ (- -*)
อาคานิชิ จินหน้าตื่น ไม่ใช่เพราะประตูทางเข้าของโรงเรียนปิดแต่เป็นเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ตังหาก เขายังเป็นคนดีที่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปแม้จะเป็นอุบัติเหตุก็ตาม แต่คราวนี้ไม่บอกก็รู้ว่าเขาเป็นฝ่ายผิดเต็มๆที่ชนคนตัวเล็กจนล้ม และที่สำคัญคนๆนั้นคือ...คาเมนาชิ คาซึยะ

ร่างสูงรีบพยุงกายบางขึ้นก่อนจะสอดสายตาว่าคาเมะเจ็บตรงไหนหรือไม่ ที่ฝ่ามือเรียวเกิดรอยถลอกเล็กน้อย จินจึงไม่รอช้าที่จะดึงมันขึ้นมาดูชัดๆ
ไม่ใช่ว่าเขาซาดิสม์ที่เห็นเลือดหรอกนะ แต่เห็นแล้วมันรู้สึกดีซะมัดที่อย่างน้อยคาเมะก็ยิ้มให้เขาทั้งๆที่เป็นฝ่ายเจ็บตัว ใบหน้าหวานส่ายไปมาบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขาก็ยังอดห่วงไม่ได้ ร่างสูงไม่ปฏิเสธหรอกว่าที่มันเป็นแบบนี้....เพราะเขาเกิดตกหลุมรักคนสวยคนนี้มาตั้งแต่แรกพบแล้ว

‘อายชะมัดที่ต้องมาจ้องหน้าตรงๆแบบนี้ หลบหน้ามาตั้งนานสุดท้ายก็ต้องมาเจอนายอยู่ดีสินะคาเมนาชิ’

“ขอโทษจริงๆนะ มือเป็นแผลเลย” จินยังจับมือบางขึ้นมาพลิกไปพลิกมาเหมือนให้แน่ใจว่ามีแผลแค่นี้จริงๆ
“ไม่เป็นไรหรอกจิน รีบไปกันเถอะนะ อาจารย์หน้ายักษ์ยืนรออยู่แล้ว”
แม้จะบอกอย่างนั้นแต่ดูทั้งสองก็ยังเดินเอื่อยๆเช่นเดิน จินเข้าใจว่าคาเมะคงจะเจ็บขาแต่ใครจะรู้ว่าจริงๆแล้วร่างบางน่ะถ่วงเวลาต่างหาก
ทันทีที่ถึงหน้าปากประตูโรงเรียนคุณครูหน้าเข้มก็ยืนรอลงโทษอยู่ จินน่ะเป็นขาประจำของฝ่ายปกครองแต่คาเมะนี่สิร้อยวันพันปีเคยกับเขาซะที่ไหน และจะแปลกอะไรถ้าลูกรักของคุณครูจะไม่โดนลงโทษเพราะนี่คือครั้งแรก
“ถ้านายไม่ชนคาเมนาชิ เขาคงไม่มาสายหรอก” ครูทักกี้ซึ่งสอนประจำวิชาพละเห็นเหตุการณ์แต่ไกลเอ่ยบอกเมื่อกลัวนักเรียนจะกล่าวหาว่าลำเอียง

สรุปคือวันนี้จินถูกเช็คสายตามเดิมแต่คาเมะรอดตัว ใบหน้าไร้เดียงสาได้เปรียบไปมากกว่าครึ่งเลยทีเดียว ฮุๆๆๆ ^0^

“ขอโทษนะ เพราะฉันแท้ๆจินถึงโดนดุ” ร่างบางเอ่ยขึ้นเบาๆต่างกันในใจเสียเหลือเกิน วันนี้น่ะวันดีของคาเมะเลย มาสายแถมไม่โดนด่าอีกต่างหาก
ร่างสูงส่ายหน้ายิ้มๆค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปห้องเรียนด้วยกัน แต่แล้วร่างบางก็ค่อยๆชะลอฝีเท้าพร้อมเกาะราวบันได จินเห็นก็ต้องก้มลงไปถามด้วยความเป็นห่วง
ร่างบางยิ้มกริบในใจก่อนจะแสร้งนิ่วหน้า (โอ้ว~!! คนสวยร้ายกาจ)
“เจ็บใช่มั๊ย ไปห้องพยาบาลเถอะ”
“ไม่เป็นไร เราต้องรีบเข้าห้องเรียนนะ”

กรี๊ดดด~!!! จินเป็นห่วงช้านนนนน เอาเลยจิน พาฉันไปห้องพยาบาลเลย

“ปากก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ทำไมเดินไม่ไหวล่ะ…” ร่างสูงจัดการช้อนตัวร่างบางขึ้นทันที คาเมะหน้าแดงเมื่อกายของตนแทบจะกลืนเข้าไปในตัวของจิน “...เรื่องเรียนเดี๋ยวถามจากเพื่อนก็ได้”
ร่างสูงทำเสียงดุ จินซีเรียสไม่น้อยที่เป็นคนทำให้คาเมะเจ็บ แต่ในความรู้สึกผิดนั้นก็แอบแฝงความดีใจเข้าไปด้วย

จะได้ใกล้ชิดกับคาเมะจังแล้ว ฮิๆๆๆ ^0^

“จิน ปล่อยเถอะ ไม่หนักเหรอ” แม้จะบอกอย่างนั้นแต่คาเมะกลับโอบรอบคอใหญ่แน่น บางครั้งก็แกล้งทำเป็นซบอกนิ่วหน้าทำท่าเจ็บปวด
ร่างสูงได้กลิ่นหอมๆของกายเล็กโชยมาก็แทบจะอดใจไม่อยู่ ปากเฉียดกลุ่มผมสีน้ำตาลครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ต้องฝืนใจไม่ทำให้ไก่ตื่น (??) (แน่นอนว่าจินมันแผนสูงไม่แพ้คาเมะ)
หากใครมาเห็นภาพของทั้งคู่คงเห็นพ้องต้องกันว่านี่คือคู่บ่าวสาวที่เพอร์เฟ็ค ร่างสูงอุ้มร่างบางแนบอกซบกันเฉกเช่นโลกนี้มีเพียงสองเรา
“ไม่หนักแค่นี้อุ้มทั้งวันยังไหวเลย”
“ที่อยากพาฉันมาห้องพยาบาลเนี๊ยะ เพราะเป็นห่วงหรืออยากโดดคาบโฮมรูมกันแน่”
“ใครบอก...ไม่ใช่คาบโฮมรูมนะ ฉันอยากโดดคาบแรกด้วย”
“อิๆๆ ร้ายกว่าเก่าอีก”
เสียงหัวเราะใสทำให้หัวใจหนุ่มร่างสูงเต้นระส่ำ จินเป็นคนอ่อนโยนและใจดีกับเพื่อนทุกคน นี่แหละมั้งสิ่งที่ดึงดูดใจคนสวยให้ตกหลุมรักได้
และเมื่อเดินมาถึงห้องพยาบาลก็ต้องชะงักเพราะป้ายบนโต๊ะของอาจารย์ประจำบอกว่ามีประชุม งั้นก็ถือเป็นการดีสำหรับจิน...หรือคาเมะ?
“ฉันไม่ชอบทายา มันแสบผิว ฉันแพ้ง่ายแค่นั่งพักเดี๋ยวก็ดีเอง จินก็มานั่งด้วยกันสิ” ไม่รอช้าเสียเวลา ร่างบางตบเบาะเตียงสองสามครั้งเป็นการเชิญชวน

กลึบ~!!

จินกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ เห็นที่เขาคงถูกความไร้เดียงสาของคนตัวเล็กเล่นงานเอาซะแล้วสิ o_o”
“ยังไงก็น่าจะล้างแผลหน่อยนะคาเมะ เดี๋ยวฉันล้างให้ก็ได้” จินไม่อยากนั่งเฉยๆนานๆเพราะมันจะทำให้อุณหภูมิภายในร่างกายของเขาร้อนขึ้น
แค่อยู่ใกล้ก็อยากกอด แค่อยู่ชิดก็อยากจูบ แค่ได้นั่งบนเตียงเดียวกันก็อยาก....เฮ้ยยย!! คิดบ้าอะไรวะเนี่ย ร้อนๆๆๆ
ร่างสูงเดินไปจนถึงตู้เก็บอุปกรณ์ทำแผล แม้คาเมะจะไม่อยากใช่ขนาดไหนแต่เมื่อจินเดินกลับมาพร้อมกับเจ้ากระเป๋าพยาบาลแล้วร่างบางก็ต้องยอมอยู่ดี....
โอเคๆที่จริงก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอก แต่ก่อนที่นายจะทำแผลให้ฉันน่ะ...ขอยั่วคนซื่อๆอย่างนายนิดนึงก็พอ ^^ (มั่นใจนะว่าซื่อ)

“จินนนน ฉันกลัวจริงๆมันต้องแสบมากแน่ๆเลย” คาเมะทำปากยื่นซ้อนมือที่ถลอกไว้ด้านหลังไม่ยอมยื่นไปให้รางสูงทำแผล
“ไม่เอาน่าคาเมะ เดี๋ยวติดเชื้อนะ ส่งมือมาสิ”
ดูเหมือนคาเมะจะกลัวจริงๆ คนตัวเล็กโวยวายออดอ้อนไม่ยอมท่าเดียว ร่างสูงจึงทรุดลงกับพื้นคุกเข่าตรงหน้าคาเมะ รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งมาให้พร้อมกับมือหนาที่ลูบหัวทุยสวยเบาๆ
“ไม่เป็นไรนะ เจ็บนิดเดียวเอง เดี๋ยวก็หาย” แววตาคู่เข้มของจินสะกดร่างบางให้ทำอะไรไม่ถูก เหมือนนกที่บินไม่รู้ทิศ จินทำให้เขาหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น
ตอนนี้มือบางได้ถูกร่างสูงกอบกุมไว้แล้ว จินค่อยเช็ดแผลที่ถลอกอย่างเบามือ มีบางครั้งที่คาเมะเผลอสะดุ้งเพราะความแสบจากน้ำยาฆ่าเชื้อ ไม่กี่นาทีจินก็จัดการปิดแผลด้วยผ้าสีขาวสะอาด
“เสร็จแล้วนะ”
ไม่น่าเชื่อ!!! หลังจากจบประโยคนั้น ริมฝีปากที่ร่างบางใฝ่ฝันมานานก็กดลงที่หลังมือของเขา แม้จะไม่ได้สัมผัสกับมันโดยตรงเพราะจินจูบลงที่ผ้าพันแผล แต่เขาก็รับรู้ถึงความอบอุ่นนี้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
ร่างบางหน้าแดงฉาดอย่างไม่เคยเป็น เขาทั้งอายทั้งดีใจที่จินจูบมือเขา แต่ไม่แน่ใจเท่าไรว่าร่างสูงจะทำแบบนี้กับทุกคนด้วยรึเปล่า...ก็จินเป็นคนใจดีแบบนี้นี่นะ

ให้ตายเถอะ!! คาเมะน่ารักชิบ แค่จูบมือก็หน้าแดงซะแล้ว และถ้าเขาเปลี่ยนมาจูบปากล่ะ จะเป็นยังไง....
ไม่รอให้ต้องข้องใจนาน ร่างสูงก็ยืดตัวขึ้นทั้งๆที่ยังอยู่บนพื้น ความสูงของจินเทียบเท่ากับคาเมะที่นั่งอยู่บนเตียง มือหนากอบกุมไหล่บอบบางอย่างเบามือกลัวคนตัวเล็กจะเจ็บ

ดวงตาคู่สวยส่งมาหาเขาอย่างน่าเอ็นดู คาเมะคงกำลังสงสัยในสิ่งที่เขากำลังจะทำ ดูสินะ มองตาแป๋วเชียว น่ารักจริงๆ!!!

รีบๆทำสิจิน จะทำอะไรก็รีบทำ ฉันรออยู่นะ~!!! จูบสิ จูบเลยยยยย

ใบหน้าหล่อเหล่าเคลื่อนมาใกล้จนร่างบางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่น ร่างบางหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสที่กำลังจะมาถึง ฝ่ามือของจินอุ่นจัดจนเกือบร้อน จมูกโด่งที่เข้ามาใกล้ชิดจนเฉียดผิวแก้มเนียนของเขา
ร่างสูงดึงคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอดเมื่อรู้สึกว่าถ้าทำมากกว่านี้คนที่ไม่ไหวและจะหยุดไม่ได้คือเขาเอง จินตัดใจขอแค่ได้กอดคาเมะก็คงเพียงพอแล้ว
ร่างบางทั้งร่างหลุดเข้าไปในวงแขนใหญ่ จินโอบกอดลูบหัวคนน่ารักอย่างเอ็นดู แต่คนที่ถูกกอดน่ะ....

เสียอารมณ์เว้ยยยยยย!!! โอกาสดีแท้ๆทำไมนายไม่จัดการฉันไปเลยฟระ (คาเมะรุนแรงอ่ะ)

“เข้าห้องเรียนกันเถอะคาเมะ เดี๋ยวฉันออกหน้ารับอาจารย์แทนล่ะกันนะ”
“อืมได้ แหะๆๆๆๆ”

หัวเราะแบบนี้โบราณเรียกว่า ‘หน้าชื่นอกตรม’ รึเปล่านะ T0T

-
-
-
ผ่านไปอีกอาทิตย์ที่แทบไม่มีอะไรคืบหน้า ปฏิบัติการยังไม่บรรลุผลสำเร็จ เพราะอะไรน่ะเหรอ....ก็เพราะว่าฝ่ายชาย(??)เค้าไม่ให้ความร่วมมือเลยน่ะสิ
จินยังคงใจดีกับทุกคน ยิ้มแย้มและทักทายเขาเช่นเดิม จะมีพิเศษหน่อยก็ตรงนี้เข้ามาถามว่าแผลที่มือหายดีรึยัง วันสองวันแรกก็บ่นเจ็บบ้างให้ฟัง แต่พอนานๆไปกลัวเล่นไม่เนียนเลยบอกไปว่าหายดีแล้ว พอไปเท่านั้นแหละ ร่างสูงก็ไม่คิดจะเข้ามาหาหรือคุยกับเขาอีกเลย

“ฉันมันไม่น่ารักบ้างเลยหรือไงฟระ!!”

ร่างบางระบายอารมณ์โมโหใส่หมอนหนุนสีฟ้าใบโปรด ทั้งทุบทั้งตีเหมือนอยากจะสั่งสอนให้คนที่ตัวเองคิดถึงอยู่รับรู้ซะบ้างว่าเขาอึดอัดมากแค่ไหน

“รักนายจะตายอยู่แล้วนะจิน”

เสียงอ่อยๆดังขึ้นซุกหน้าลงกับหมอนนิ่มหลังจากระบายความอัดอั้นจนโล่งสบาย เขาจะทำวิธีไหนดีที่จะให้จินหันมาสนใจหรือรับรู้ว่าเขาคิดยังไงกับร่างสูง คาเมะเดินไปหยิบไดอะรี่เล่มเก่าๆขึ้นมาดู ในระยะหนึ่งปีเขาแทบไม่ได้เขียนเรื่องส่วนตัวของตนเองลงไปเลย ทุกๆวันมีแต่งเรื่องของ ‘จิน’...เปิดไปหน้าไหนก็ ‘จิน’...เล่มไหนก็ ‘จิน’....ทุกแผ่นกระดาษมีแต่ ‘จิน’
-
-
-
อาทิตย์ใหม่เริ่มต้นอีกครั้ง วันแรกของการเรียนจะมีอะไรน่าตื่นเต้นอีกบ้างร่างบางไม่รู้ แต่ที่รู้คือเขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแล้ว สวรรค์เล่นตลกอะไรนะถึงให้เขาไปรักคนอย่างจิน

“ให้นักเรียนไปหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่เที่ยวในโตเกียวมา ต้องไปศึกษาด้วยตัวเองโดยสามารถนำเสนอในรูปแบบไหนก็ได้ เป็นแค่รูปถ่ายหรือแค่เอกสารรายงานก้ได้ แต่ครูว่าถ่ายวีดีโอก็ไม่เลวนะ สำหรับงานชิ้นนี้เป็นงานคู่ ครูจับคู่ให้เรียบร้อยแล้วโดยเรียงตามคะแนนสอบที่ผ่านมา”

‘คะแนนการสอบที่ผ่านมา’ หมายความว่า อาจารย์จะจับคู่เด็กเรียนเก่งกับเด็กไม่เก่ง ไล่คะแนนมากสุดไปหาต่ำแล้วจับคู่กัน แน่นอนว่าคาเมะ(เก่งสุด)....ต้องคู่กับจิน(ห่วยสุด)

ยิปปี้~!!! ในที่สุดชีวิตเราก็จะได้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นซักที หึๆๆ คราวนี้นายเสร็จฉันแน่...อาคานิชิ จิน

ดูเหมือนว่าจะมีเพียงคาเมะเท่านั้นที่ตื่นเต้น ร่างบางหันไปมองดูคนตัวโตที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก จินกำลังเครียดกับอะไรบางอย่าง คนที่ดีใจคงมีแต่เขาสินะ
ร่างบางเดินไปหาคู่ของตัวเองเหมือนคนอื่นๆที่เริ่มจะปรึกษางานกันแล้ว คาเมะหยุดตรงหน้าโต๊ะของจินส่งยิ้มไปให้ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองและส่งยิ้มตอบ แต่ยิ้มที่ร่างบางได้รับนั้นคาเมะรู้ว่ามันเกิดจากการฝืนใจ
“มาวางแผนงานกันเถอะจิน เดี๋ยวจะหมดชั่วโมงแล้ว” คาเมะต้องพูดอะไรก็ได้ให้มันเกี่ยวกับเรื่องงาน และทั้งๆที่รู้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของเขากับจิน แต่ร่างบางก็พร้อมที่จะทำให้มันดีขึ้น

“คาเมะ”
“หื้ม”
“ขอโทษนะ”

จินยืนขึ้นเต็มความสูง กายใหญ่เดินจากเขาไปหาอาจารย์ที่ยังคงนั่งตรวจการบ้านของเด็กอยู่หน้าห้อง
คาเมะงงกับการกระทำของร่างสูงที่จู่ๆก็มาขอโทษด้วยแววตาที่สำนึกผิด ร่างสูงยืนคุยกับอาจารย์ประจำวิชาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ร่างบางอยากจะเข้าไปฟังด้วยว่าอะไรคือสิ่งที่จินกำลังพูดอยู่
“โคยาม่ากับยามาชิตะ มาหาครูหน่อย” อาจารย์เรียกอีกคู่ที่กำลังปรึกษางานกันอยู่ตรงหลังห้อง เพื่อนทั้งสองรีบวิ่งมาตามคำสั่งของอาจารย์
ทั้งหมดพูดคุยกันอยู่สักพัก คาเมะเห็นเพียงทั้งโคยาม่าและยามะพีพยักหน้ารับคำสั่งของอาจารย์ไม่กี่ครั้ง เจ้าเพื่อนตัวกวนก็วิ่งมาหาเขาและยิ้มหวานให้อย่างกวนบาทา
“ดีจังเลย ฉันได้คู่กับนักเรียนดีเด่นด้วย ฝากด้วยนะคาเมะจัง” โคยาม่าทำเสียงกวนประสาทเช่นทุกครั้งแต่ทำไมคาเมะไม่มีอารมณ์แม้จะโต้ตอบ
ภาพที่เห็นคือจินพูดคุยและหัวเราะกับยามะพีอย่างดีใจ ยามะพีเป็นอีกคนที่เรียนเก่ง นิสัยดี และน่ารัก ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากจนร่างบางรู้สึกได้....

จินคงไม่....

น้ำตาไหลมาจากไหนกันนะ ร่างบางนิ่งงันเหมือนตัวเองถูกไฟฟ้าช็อตเข้าอย่างจัง ตอนนี้ร่างทั้งร่างชาไปหมดแล้ว
“เฮ้ยยยย คาเมะเป็นไร” โคยาม่าเข้ามาลูบหลังคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้ไม่รู้ตัว
เสียงของเจ้าตัวยุ่งประจำห้องทำให้จินและยามะพีหันมามอง ร่างสูงอึ้งไปกับภาพที่เห็น คนตัวเล็กกำลังปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจนเปรอะแก้มใส เมื่อคาเมะรู้ตัวเองกำลังจ้องหน้าอยู่กับใครก็รีบหันหนีแล้ววิ่งออกหลังห้องไปเลย
ร่างสูงทำท่าจะตามแต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าของตัวเองไว้ เขาต้องห้ามใจ...

คาเมะเป็นใคร เราเป็นใคร....ต้องจำไว้....คนดีๆน่ารักๆไม่คู่ควรกับเราหรอก ถ้ายังฝืนทำงานร่วมกับคาเมะแม้จะแค่หนึ่งอาทิตย์ก็ตาม เขาคงห้ามใจไม่ให้ทำอะไรไม่ได้ แค่อยู่ห่างกันทุกวันนี้ยังเกือบห้ามไม่ไหว ถ้าใกล้ชิดกันล่ะเขาจะทำยังไง

“จินตามคาเมะไปสิ เขาโทษนายแน่ๆ” ยามะพีเตือนสติอีกครั้ง
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย ฉันจะอธิบายให้เขาเข้าใจเอง ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนกันพูดง่ายอยู่แล้ว”
‘เพื่อน’ ไม่ใช่...เขาไม่เคยเห็นคาเมะเป็นเพื่อนเลย
“เหรอ ฉันล่ะเกลียดจริงๆไม่พวกปากไม่ตรงกับใจเนี่ย ถามจริงเถอะว่ายูอิจิติดมาจากนายรึเปล่าไอ้นิสัยอย่างเนี่ย” เสียงของยามะพีออกจะประชด แต่ร่างสูงก็ยังทำเป็นยิ้มล้อ
“แหมๆๆๆ ถ้ามันไม่ยอมบอกรักนายซะที นายก็ลองบอกรักมันเองดิ่ ไปตอนนี้เลยมั๊ย มันเรียนอยู่ห้องข้างๆเอง”
จินหัวเราะแซวคนหน้าหวานประจำห้องกับเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ประถม เห็นสองคนนี้รักกันแบบแปลกๆก็อดหัวเราะไม่ได้ มีอย่างที่ไหน รักกันไปกัดกันไป...แต่ก็อิจฉาเหมือนกันนะเนี่ย

“หัวเราะไปเถอะจิน....คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าข้างในของนายคิดยังไง แต่คนที่รู้ดีที่สุดคือตัวนายไม่ใช่เหรอ”

-
-
-
หลังจากวันนั้นคาเมะก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำรายงานอยู่คนเดียวจนเจ้าโคยาม่าหงุดหงิด เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง เพราะหน้าที่ของโคยาม่ามีอยู่อย่างเดียวเท่านั้นคือ ส่งกระดาษทิชชูให้คาเมะ
“คาเมะเป็นอะไร อย่าโกรธจินมันเลยนะ ที่มันขอแลกก็เพราะอยากคู่กับพีจังเท่านั้นเอง”

โฮกกกกกกก T-T ยิ่งฟังมันพูดยิ่งเจ็บ มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยนะไอ้โคะ

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้วโคยาม่า เดี๋ยวฉันจะเอารูปไปล้างที่ร้านอัดรูปหน่อย หลังจากนั้นก็คงไม่มีอะไรแล้วละ นายมีหน้าที่พรีเซนต์อาจารย์ก็พอ อันนี้เป็นเนื้อหารายงานนายลองเอาไปท่องดูนะ” คาเมะจัดการเรื่องให้อย่างเสร็จสรรพ เขาไม่อยากจะพูดอะไรเกี่ยวกับจินอีก
“อ่ะๆก็ได้ งั้นฉันกลับก่อนนะ”
“อื้ม บาย”
โคยาม่าออกจากบ้านเขาไปแล้ว ร่างบางก็จัดการเก็บข้าวของบนโต๊ะของตัวเองให้เข้าที่เช่นกัน คาเมะเอื้อมมือไปหยิบกล้องถ่ายรูปมายัดใส่ในกระเป๋า รูดชิปปิดแล้วเดินออกไปด้วยใจที่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวนัก
ตอนนี้จินกับยามะพีคงกำลังทำรายงานอยู่เหมือนกัน วันนี้วันเสาร์แล้ว วันจันทร์ต้องส่ง...แค่คิดก็เจ็บอีกแล้ว น้ำตาจะไหลอีกแล้วเหรอเรา

“ร้องมามากพอแล้ว ตัดใจง่ายกว่ามั้ง”

คาเมะบอกตัวเองก่อนจะหยิบกุญแจและเดินออกจากบ้านไป ตามเส้นทางที่เดินยังมีผู้คนพลุกพล่าน เย็นวันเสาร์แบบนี้คนส่วนใหญ่จะพาครอบครัวหรือคนรักออกมาเที่ยว หรือหาอะไรอร่อยๆทาน วัยรุ่นมากมายเดินจูงมือกันทั้งๆที่อากาศร้อนอบอ้าว เขาก็อยากเป็นแบบนี้บ้างเหมือนกันนะ

“จินอ่ะ อย่าเล่นสิ ทำแบบนี้เมื่อไหร่จะถ่ายซะทีล่ะ”

ร่างบางเจ้าของรอยยิ้มหวานหัวเราะออกมาเมื่อร่างสูงข้างกายเอาแต่แอบถ่ายรูปเขาเล่นจนหน่วยความจำของกล้องจะหมดอยู่แล้ว ยามะพียกมือขึ้นมาปิดหน้าไม่ยอมให้ร่างสูงได้ถ่ายเขาอีกแต่จินก็ยังดึงข้อมือเล็กนั้นออกแกล้งแหย่ยามะพีต่อไป

จึกกก!! เสียงข้างในหัวใจมันบอกว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว

“อ้าว คาเมะจังนี่” ยามะพีรีบวิ่งมาหาเพื่อนร่วมห้องน่ารัก คาเมะทักตอบโดยการยิ้ม
จินมองตามเสียงของยามะพีซึ่งตอนแรกนึกว่าพูดเล่น ที่ไหนได้ พอหันกลับมาเจอหัวใจก็ตกวูบหล่นลงไปที่พื้นง่ายๆซะงั้น
“จะไปไหนเหรอคาเมะ”
“เอารูปไปล้างน่ะ”
จินเดินเข้ามาสมทบท่าทางเก้ๆกังๆสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ ก็คาเมะยังโกรธเขาอยู่นี่นะ ใบหน้าสวยหวานที่เขาคิดว่าดูทีไรก็ทำให้สดชื่นทุกครั้ง ตอนนี้กำลังเศร้าหมอง รอยยิ้มเล็กๆคงมาจากการฝืนทน มันลำบากมาสินะคาเมะ
“เหมือนกันเลย เราก็กำลังเอารูปไปล้าง แต่จินน่ะสิมัวเล่นอยู่ได้ ถ่ายรูปเล่นแบบนี้เปลืองเมมฯเปล่าๆเดี๋ยวก็ต้องมานั่งลบทิ้งอีก”
“ใครว่าฉันจะลบ ฉันจะเก็บไว้...”

“ฉันไปก่อนนะยามะพี ฉันลืมเปิดไฟทิ้งไว้น่ะวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย ล้างรูปเสร็จจะได้รีบกลับ บ๊ายบาย”

จะมาพูดให้เจ็บทำไมน่ะ นายไม่รู้สึกอะไรเพราะคนที่นายรักยืนอยู่ข้างๆแล้ว แต่ฉันสิ...คนที่ฉันยืนอยู่ตรงหน้าแต่ทำอะไรไม่ได้เลย!!
ร่างบางเดินจากไปอย่างรวดเร็วไม่รอให้คนทั้งคู่ได้ฉุดรั้งไว้เพื่อคุยกันก่อนหรือล่ำลา
“จิน!!! ทำอะไรซักอย่างได้ป่ะ ฉันเบื่อจริงๆเลย ทำตัวเหมือนไอ้ยูอิจิเข้าไปทุกวันแล้วนะ นายรักก็บอกเขาไปสิว่ารัก จะเก็บไว้ไปหาสวรรค์วิมานอะไร!! ดูก็รู้ว่าคาเมะเขาก็สนนายอยู่อ่ะ”
“ก็...ก็ฉัน...ไม่คู่กับเขานี่”
“ไอ้บ้า!! ไม่คู่ตรงไหน นายหล่อคาเมะสวย นายเรียนห่วยคาเมะเรียนเก่ง นายกินไม่เลือกคาเมะเลือกกิน ทุกอย่างเติมเต็มกันหมดอย่างงี้นายจะบอกว่าไม่คู่ควรเหรอ....ฉันว่าไปตามคาเมะดีกว่า ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ไปพูดกันให้เข้าใจซะ”
เหมือนจะหลอกด่ามั๊ย? แต่รวมๆแล้วก็ถือว่าโอเคล่ะนะ (- -“)
“แล้วงานล่ะ”
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“อื้ม ขอบใจนะ”
ร่างบางลูบไหล่จินสองสามครั้งอย่างให้กำลังใจก่อนที่จินจะวิ่งตามร่างบางที่หายลับไปแล้ว แต่เหมือนจะลืมอะไรบางอย่างจึงหันมาหายามะพีอีกครั้ง

“พีๆ ไอ้รูปที่ฉันถ่ายนายน่ะอย่าลบนะ ไอ้ยูมันขอ....คือมันอยากได้ เดี๋ยวจะให้มันไปขอจากพีเองละกันนะ”
“เอ่อ!! บอกมันเตรียมคำขอไว้ดีๆด้วย พูดไม่เข้าหูมีตีกันแน่”

ขอดีๆเข้าใจมั๊ย....ขอเป็นแฟนอ่ะนะ >///<
-
-
-
คาเมะรู้ตัวอีกทีเท้าเรียวก็ก้าวเข้ามาอยู่ในรั่วของโรงเรียนแล้ว เวลาหัวค่ำของวันเสาร์โรงเรียนแห่งนี้ปลอดคน ไม่มีใครที่จะมากวนใจเขาได้ ไม่มีใครสามารถเห็นน้ำตาของเขาได้อีก
ทำไมร่างบางจึงเดินมายังที่แห่งนี้...ห้องเรียนเดิมๆแต่บรรยากาศเปลี่ยนไป ไม่มีนักเรียนที่ส่งเสียงคุยกันโหวกเหวก ไม่อาจารย์เดินเข้ามาดุ ไม่มีคนๆนั้นที่เขาหลงรักจนเต็มหัวใจ
โต๊ะของจินอยู่ตรงมุมห้องแถวหลังสุด ร่างสูงเป็นหัวโจกจอมเกเรของชั้น มักมีเพื่อนแวะเวียนกันมาพูดคุยชวนหัวเราะอยู่เสมอๆ แต่แม้จะเกเรร้ายกาจยังไงก็ยังใจดีกับเพื่อนๆ จินชอบช่วยเหลือคนอื่นและอ่อนโยนกับคนที่อ่อนแอกว่า
...นี่เป็นสิ่งที่ทำให้คาเมะหลงรักจนหมดใจ...

ร่างบางทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ของจิน ใบหน้าสวยแนบแก้มลงกับโต๊ะที่ถูกขีดเขียนเล่นเต็มไปหมด
“ฉันจะมีโอกาสบอกนายรึเปล่านะ...จะมีวันนั้นบ้างมั๊ย” คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้ง เขายังอาลัยอาวรณ์จินอยู่แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าจินไม่ได้รัก

“ฉันรักจิน”
“ฉันก็รักคาเมะ”

ใช่สินะ....อยากได้ยินคำๆนั้นแต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะนายไม่เคยรักฉัน
คนตัวเล็กยังคงหลับตานิ่งร้องไห้โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น แก้มเนียนใสเปรอะไปด้วยหยาดน้ำตาที่รินรดออกมาไม่ขาดสาย
มืออุ่นๆเอื้อมมาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน อุณหภูมิของฝ่ามือที่เขาเคยได้สัมผัสมาแล้ว...มือของจิน
เปลือกตาสวยเปิดขึ้นช้าๆโครงหน้าหล่อเหลาก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แววตาของจินจริงจังกว่าที่เคย ร่างบางไม่ได้ออกอาการตกใจแต่รีบหันหน้าหนีปาดน้ำตาทิ้ง....น่าอายจริงๆที่มานอนฟุบหน้าร้องไห้บนโต๊ะคนอื่นแบบนี้
“หันมาสิคาเมะ อย่าหลบฉัน”
“จินเองไม่ใช่เหรอที่หลบ...ไม่สิ...จินไม่ได้หลบ แต่แค่อยากจะอยู่ใกล้ๆคนที่รักเท่านั้น” เสียงตัดพ้อดังออกมาจากริมฝีปากบางน่ารัก

“คนที่อยู่ใกล้ไม่ได้รัก...คนที่รักฉันต้องตัดใจออกห่าง เพราะอะไรรู้มั๊ยคาเมะ”

มือหนาเกี่ยวปลายคางสวยให้หันมามอง จินนั่งอยู่ที่พื้นสบตากับคนน่ารักจนจิตใจสั่นไหว วันนี้เขาจะบอกคาเมะให้เข้าใจในทุกเรื่องที่ทำลงไป เพราะสิ่งที่ได้ยินทันทีที่เจอตัวคาเมะมันเป็นเครื่องยืนยันว่าร่างบางก็รักเขาไม่ต่างกัน

“เพราะ...ไม่อยากให้นายเป็นแฟนกับคนเกเรอย่างฉัน...ฉันรักคาเมะนะ”

เขาพูดสิ่งที่ต้องการออกมาจนหมด ในตอนนี้คาเมะน่ารักเหลือเกิน น่ารักจนเขาอดใจไม่ไหว...เขาบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาอยู่ใกล้คนๆนี้ไม่ได้จริงๆ
จินยื่นหน้าเข้าไปใกล้จูบหน้าผากนูนสวยนั้นช้าๆความอบอุ่นที่ส่งผ่านไปทำให้จิตใจที่อ้างว้างของคาเมะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง คำรักที่ได้ฟัง....ทุกอย่างที่จินบอกคือความจริงใช่มั๊ย

“ฉันรักจิน...เกเรยังไงก็รักจินคนเดียว”

ร่างบางสวมกอดจินอย่างโหยหา ความรักมันอุ่นวาบไปถึงข้างใน จินตอบรับคำรักด้วยจูบที่อ่อนหวานที่สุด จูบแรกที่ได้คือสถานที่ที่เขาตกหลุมรักจินอย่างจัง....ที่ตรงนี้ ตำแหน่งนี้...คือที่แห่งความทรงจำ
ริมฝีปากบางอ่อนนุ่มที่เขาได้สัมผัสอ่อนหวานจนไม่อยากจะละออกไป ลิ้นอุ่นชื้นค่อยๆสอดใส่เข้ามาในโพรงความอุ่นนี้อย่างเชื่องช้า รสจูบแรกที่จินและคาเมะได้ลิ้มลองเต็มไปด้วยความรักสมกับที่รอคอยมานาน
ทุกตางรางนิ้วบนเรือนหน้าหวานถูกร่างสูงจูบสัมผัส จินเคลื่อนมันมาชิมความหอมที่ซอกคอลงมาถึงแผ่นอกที่เสื้อตัวเล็กถูกถลกขึ้นไปเมื่อไหร่ไม่รู้ คาเมะไม่คิดจะห้ามเมื่อจินกำลังทำทุกอย่างด้วยความรักที่เขามีให้ ร่าบางปล่อยเสียงครางออกมาเป็นระยะๆ มันฟังดูเคลิบเคลิ้มมากกว่าตกใจ
“ห๊ะ...อ๊า.....” ครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อร่างสูงจงใจดูดเม้มยอดอกของเขาอย่างจัง คาเมะเอาหลังมือขึ้นมาปิดปากตน น่าอายจริงๆเสียงอะไรหน่ะ
“อย่า....อย่าปิด ร้องออกมาคาเมะ...เสียงนายน่ารัก”
จินสอดเข้าใต้กางเกงคาเมะ สัมผัสส่วนอ่อนไหวอย่างค่อยเป็นค่อยไปร่างบางสะดุ้งในทีแรกแต่ก็หลงใหลไปกับสิ่งที่จินหยิบยื่นให้ คาเมะมองตาคู่นั้นของจินรับรู้ถึงความต้องการที่มากมายเหลือเกิน จินต้องการไม่แพ้เขา
“จ...จิน....รักฉันสิ....”
ร่างบางตัดสินใจพูดในสิ่งที่ต้องการออกไป อยากให้ตนเป็นของจินทั้งกายทั้งใจ เราอยากเป็นของจินคนเดียวเท่านั้น
ร่างสูงได้ยินก็ยิ้มกริบดีใจกับคำพูดของร่างบาง จินจัดการดึงกางเกงออกไปให้พ้นทางก่อนจะจับกายขาวเนียนนั่งลงบนโต๊ะ
ริมฝีปากของจินป้อนจูบหวานอีกครั้งพร้อมกับนิ้วที่ถูกส่งเข้าไป เล็บคมจิกลงบนบ่าหนาของร่างสูงแต่เสียงร้องที่ควรจะเปล่งออกมาถูกดูดกลืนลงไป แม้จินจะอ่อนโยนขนาดไหนแต่ครั้งแรกจะให้ไม่เจ็บคงไม่ได้
“อือ...อื๊อ....” ร่างสูงขยับนิ้วอย่างเชื่องช้าไม่รีบเร่ง
“อ๊ะ....จ.....เจ็บ......” เมื่อปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระสิ่งแรกที่ได้ยินคือ ร่างเล็กกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แม้จะเป็นห่วงแต่ก็เอ็นดูไม่น้อย...อย่างนี้จะให้เขารักได้ไงเนี่ย
“ไม่เป็นไรนะ” ร่างสูงจูบหน้าผากปลอบหลายครั้ง ช่องทางของคาเมะตอดรัดนิ้วของเขาไม่คลาย จินอยากจะแทรกกายเข้าไปสัมผัสความร้อนนั้นแทนนิ้ว แต่ถ้าคาเมะไม่พร้อมมันคงเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายมากทีเดียว
“อ๊ะ...อ่ะ จิน.....” ขยับนิ้วเร็วขึ้นร่างบางได้แต่ร้องเพื่อระบายความรู้สึกที่ได้รับบรรยายได้ แต่สะโพกสวยก็ขยับตามแรงสอดใส่ของนิ้ว
จินก็รู้สึกว่าคาเมะเริ่มจะพร้อมกับการรักในครั้งนี้แล้ว ครั้งแรกที่เขาและคาเมะรอมานาน
ร่างสูงรูดซิปกางเกงออก ปลดสิ่งกีดขวางไปให้พ้นทาง แกนกายของจินพร้อมอยู่นานแล้ว เขารู้สึกอึดอัดอยากจะสอดแทรกมันและปลดปล่อยความต้องการในตัวร่างบาง คาเมะเห็นสิ่งที่บวมเป่งอยู่ตรงหน้าก็ผงะเล็กน้อย
คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่อยากจะให้จินรัก (- -*)

“คงไม่คิดถอนตัวหรอกนะคาเมะจัง”
“อ...อื้ม” ไม่ถอนตัวอยู่แล้ว ยอมมาตั้งขนาดนี้ทนอีกหน่อยจะเป็นไรไป สู้ๆ

จินยิ้มกริบก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากบาง คาเมะรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ ส่วนปลายของแกนกายกดลงที่ปากทางร้อนก่อนจะค่อยๆหายเข้าไปในตัวคาเมะ ร่างบางกั้นเสียงกรีดร้องของตนด้วยจูบจากคนรัก อาการเกร็งสะท้ายของร่างบางทำให้จินต้องคาส่วนแข็งขืนไว้ก่อนที่คนตัวเล็กจะเป็นลมไปเสียก่อน
“ฉันจะค่อยๆทำนะ” พูดแบบนั้นแต่จริงๆแล้วแทบทนไม่ไหว อยากรักคาเมะแรงๆใจจะขาด
“อ...อื้ม...อา...”
ร่างสูงสอดกายเข้าไปจนสุดทางแม้คาเมะจะรู้สึกเจ็บมากแค่ไหนแต่ดูจะมีความสุขมากกว่า อยากให้จินทำแรงๆอยากให้คนรักมาอยู่ข้างในตัวลึกๆ
สะโพกบางขยับรับแรงกระแทก เป็นจินเองที่หลับตารับแรงตอดรัดเสียวซ่านที่ร่างบางตอบกลับ กายหนาเร่งความเร็วขึ้นเสียงครางก็ดังระงมห้อง ทั้งคู่ส่งจูบเร่าร้อนกันครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งร่างสูงเร่งเร้าร่างบางก็ยิ่งตอบสนอง จินเริ่มจังหวะที่รุนแรงจนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งตัว
“อ๊ะ...อ...อ๊า....” คาเมะกรีดร้องอย่างเสียวซ่าน จินห่มสะโพกกระแทกกายอย่างรุนแรง คาเมะชอบที่ร่างสูงกอดเขาแบบนี้...แนบแน่นและเร่าร้อน

“ม...ไม่ไหวแล้วจิน....ห๊ะ....”
“ท....ทนหน่อย....อ่า” จินกระแทกกระทั้นเข้าหาช่องทางเล็กไม่หยุด ซ้ำยังเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ คาเมะครางออกมาไม่เป็นภาษาทั้งเสียวซ่านและอยากปลดปล่อย เสียงหวานดังกังวาน
ร่างสูงก้มลงจูบปิดปากบางอีกครั้ง มือหนากุมสะโพกบางแน่นก่อนจะเร่งแรงในจังหวะสุดท้าย จินส่งแกนกายเข้ามาอย่างถี่กระชั้น
“อือ....อ๊า....”
“อ่า....อืม....” เสียงทุ้มครางในลำคอก่อนจะปลดปล่อยความร้อนออกมาเต็มช่องทางด้านหลังของคนรัก

“รักคาเมะจังเลย”

แม้ร่างบางจะยิ้มรับแต่ก็ยังสั่นเพราะความทรมานที่ไม่ได้ปลดปล่อย จินจูบไล่ซอกคอหอมหวานลดมือลงไปกอบกุมส่วนบวมเป่งของร่างบางอีกครั้ง ทันทีที่เขาสัมผัสมันร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กก็เกร็งสะท้ายครางหวานออกมาให้ได้ยิน ซ้ำคาเมะยังขยับสะโพกกับส่วนที่เขายังค้างคาไว้อีก

...ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนรักของเขาจะเร่าร้อนขนาดนี้....

“อ...อีกจิน...” ไม่รู้ว่า ‘อีก’ ของคาเมะหมายถึงอะไร จะให้เขากอดอีกหรือขยับมือเร็วกว่านี้อีก แต่ถึงยังไงจินผู้ใจดีก็สามารถสนองให้ได้ทั้งสอง
ร่างสูงขยับสะโพกหนาอีกครั้งพร้อมๆกับมือที่ชักนำความสุขให้ร่างบาง ไม่รู้ว่าต้องรักกันกี่ครั้งถึงจะพอกับความต้องการที่เก็บไว้มานนานข้างใน
...เอาเป็นว่าค่อยเป็นค่อยไปก็ได้มั้ง เรายังมีเวลารักกันอีกเยอะนี่นา...

เสียงครางหวานหูดังก้องห้องเรียนเดิมๆที่เขาทั้งสองได้เรียนรู้และทำให้รู้สึกรักกัน...คืนวันเสาร์ในห้องเรียนที่ไร้ผู้คนยังมีสองกายกกกอดแนบชิด ไม่รู้ว่าพอเสร็จแล้วจะมีแรงเดินกลับบ้านกันรึเปล่า....ก็ห้องเรียนของเขาน่ะ อยู่ชั้น 5 ไม่ใช่เหรอ

-
-
-
“ยั่วกันขนาดนี้ไม่ให้กอดได้ไงอ่ะ”
“ใครยั่ว!! ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่เฉยๆแท้ๆ”
ร่างบางโวยวายใหญ่เมื่อจู่ๆจินก็ลากออกมาจากห้องเรียนหลังพักเที่ยง เพิ่งกินข้าวเสร็จคนขยันอย่างร่างบางก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทบทวน แต่ไอ้แฟนหนุ่มจอมหื่นนี่สิ...

มันเป็นบ้าอะไรฟระ~!!!

“ก็นายอ่ะมานั่งไขว่ห้างทำไมกัน ยั่วฉันชัดๆ”
“ห๋า~??”

ใครก็ได้บอกเขาทีว่าการนั่งไขว่ห้างเป็นการยั่วยวนให้ทำอย่างว่าเหรอ!!!

“นายกระดิกเท้าด้วย แล้วที่สำคัญเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็เพิ่งมีอะไรๆในห้อง นายยั่วฉันชัดๆ”
“ไม่ได้ยั่ว ฉันนั่งอย่างงี้มานานแล้วนะจิน” ร่างบางโอดครวญ
ร่างสูงหาเรื่องมาทำอย่างว่ากับเขาตลอดตั้งแต่เริ่มคบเป็นแฟนกัน โอเคๆ คาเมะติดใจและอยากให้จินกอดบ่อยๆเขารู้สึกดีมากเวลากินกอดเขา แต่...ไม่ใช่ในเวลาใกล้เข้าเรียนแบบนี้!! คนอะไร เอาแต่ใจชะมัดเลย
“ไม่รู้แหละ อยากกอดนายจะตายอยู่แล้วนะ”
“ไม่เอา ใกล้เข้าเรียนแล้ว”
“ไม่ให้ก็จะปล้ำแล้วนะ อย่าหาว่ารุนแรงแล้วกัน”
“เฮ้ยยย!! ทำไมเกเรอย่างงี้อ่ะ เดี๋ยวตีนะ” ร่างบางยกมือขึ้นมาขู่ น่ากลัวตายล่ะคร๊าบบบ
“ก็ใครน๊าที่บอกว่าถึงเกเรก็รักน่ะ เหอๆๆๆ ดังนั้นรับผิดชอบคำพูดของตัวเองด้วยนะคาเมะจัง....อ้อ แล้วถ้าจะตีอ่ะนะช่วยตีแรงๆด้วย มันได้อารมณ์ดีไม่ใช่เหรอ หึๆๆๆ” (หัวเราะโรคจิต)

อ๊ากกกก~!! ไอ้หื่นนนน ไอ้ซาดิสม์ คิดผิดชัดๆที่มารักนายน่ะ

::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::o::

The End


-มาอีกแล้วววววววว รู้สึกช่วงนี้ว่างๆเลยมีเวลาแต่งฟิกขึ้นมาได้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

-ได้เวลาเปิดไดฯใหม่ เหตุเพราะขี้เกียจเอาไปวางไว้หลายบอร์ดค่ะ โดยส่วนตัวแล้วชอบอ่าน comment มาก จะให้ไล่เปิดอ่านทุกบอร์ดก็ขี้เกียจอ่ะนะ เลยเปิดไดฯใหม่ซะเลย

-เรื่องถามว่า long fic จะแต่งอีกเมื่อไหร่ยังตอบไม่ได้เลยค่ะ กลัวจะแต่งค้างอ่ะค่ะ เดี๋ยวรอให้มีเวลาว่างจริงๆแล้วจะแต่งแน่นอน เพราะใจจริงก็มีพ็อตเรื่องไว้แล้วเหมือนกัน...อาจจะเร็วๆนี้ก็ได้

-ขอ comment เหมือนเดิมค่ะ เรื่องนี้ไม่ค่อยฮาเท่าไหร่เนอะ เน้นหวานมากกว่า